De reis van de container

De nieuwe kozijnen lieten we maken bij een gerenommeerde timmerfabriek. Wij brachten al onze eigen  spullen erheen en alles wat nieuw ingekocht was ook. Plus nog veel spullen van vrienden en familie op Bonaire. Dat resulteerde in een volledig gevulde, loodzware 40-voets container. De grote vraag was, wanneer kon de container eindelijk vertrekken zodat die gelijktijdig met mij zou aankomen. Het werd wel steeds later dat ie weg kon, mede door het wachten op het geschaafde hout uit België. Uiteindelijk kon de container op weg naar Rotterdam (dachten we). Het schip (de Artemis) vertrok uit de haven en mat websites en apps volgden wij de boot. Een paar dagen, al bijna voorbij Engeland, hoorden we dat het niet de Artemis was, maar de Royal Klipper en deze nog in Vlissingen. Maar ook die vertrok over een 12 dagen durende reis over de oceaan, naar Curaçao. Maar hij stopte ineens op Barbados, Santa Lucia en nog een paar eilanden. Ook daar moesten containers gelost worden. Maar goed, hij bereikte toch Curaçao en met een paar dagen vertraging arriveerde hij op Bonaire. De inklaring  hier duurde ook weer wat langer, mede door wat gevallen van Corona op het Douanekantoor. Het verlossende telefoontje: “de container komt morgen”, hoera. Natuurlijk stond ie verkeerdom op de ‘sideloader’. Door het hoge gewicht kon ie heer in de straat niet veilig gewisseld worden, maar dat loste men snel op. Midden op de ‘grote’  weg container eraf en omgekeerd. Hier geplaatst zakte hij wel door de betonblokken eronder en stond ie scheef, waardoor deuren moeilijk open gingen. Nog even een dag wachten op de Douane voor verbreken zegel en vrijgave. Het lossen zou nog een klus worden, daarover later meer.